Liften Werkt!

Liften in Nederland. Met je duim omhoog liften naar Berlijn, naar werk, of op reis de wijde wereld in. Liften tips en liftverhalen

Categorie: reizen

Reizen zonder geld

Liften is naast lopen en fietsen een fantastische manier van geldloos reizen, om gratis te reizen zonder geld. Toch is geld besparen voor vele lifters niet per se het doel, maar handig is het wel. Zodra je gewend raakt aan het liften, maak je van het liftend reizen zelf vaak het doel en is het gratis reizen eigenlijk vooral een leuke bijkomstigheid.

Maar zoveel anders was het voor mij twee jaar geleden, toen ik besloot om zonder geld door Nederland te reizen. Ik begon thuis in Amsterdam en eindigde aan de grens met Duitsland in Twente. Ik liep letterlijk op de grens, langs de oude grenspaaltjes, en zwaaide naar het buurland.

Alles deed ik wandelend. Want ik wilde niet sneller reizen dan mijn benen mij konden dragen. Een keer kreeg ik een gratis bootovertocht van Flevoland naar Harderwijk. Ik sliep meestal in het bos met mijn hangmat en mijn gratis eten kreeg ik onderweg van mensen, of door te vragen in restaurants of buurtwinkels.

Na de grens bereikt te hebben was het weer tijd voor de terugweg. Hoe wist ik nog niet en dus bleef ik maar lopen. Tot ik in Oldenzaal aankwam en tijdens een rustpauze voor het kantoor bleek te zitten van de regionale krant. Ik liep maar naar binnen, wie weet dat ze mijn verhaal wilden horen. En warempel: de volgende dag stond ik met mijn hoofd en mijn verhaal over reizen zonder geld foto in de krant.

Inmiddels was ik al terug thuis aangekomen. Een redactielid van de krant zette mij met de auto af op een benzinestation lang de snelweg om te liften. Daar deed ik rustig aan, ik stak nauwelijks mijn duim op en zat lekker langs de kant. Tot een man uit Noorwegen heel rustig langs mij reed en me aankeek. Ik stak mijn duim op en hij nam mij terug naar huis.

Een onvergetelijke reis was dit. Om zo in het leven te mogen staan, om op deze manier het leven te ontdekken. De vrijgevendheid van de mensen en de manier waarop ik teruggeworpen was op mezelf, bieden het mooiste dat leven geven kan. Vrij en onafhankelijk zocht ik naar de wederzijdse afhankelijkheid tussen mensen onderling en anderzijds onze afhankelijkheid van de natuur.

Ik vond de ervaring zo mooi dat ik graag meer mensen inspireer om dit te doen, en daarom ben ik begonnen met de website Geldloos Leven. Nu twee jaar later is de website succesvol te noemen. Er zijn behoorlijk wat bezoekers die ook nog eens lang blijven hangen. De artikelen over het leven zonder geld schrijf ik bovendien met veel enthousiasme.

robin geldloos, leven zonder geld

Advertenties

Parallelle Levens Of Wat Is Toeval?

Kasper op weg naar Den Haag

Met liften geef je je over aan iets dat ook wel ‘toeval’ genoemd wordt, ofwel een willekeurige of betekenisvolle samenloop van omstandigheden. Je weet immers niet van te voren wie er voor je stopt en welke de connecties tussen jou en die persoon zijn. En daarom kom je vaak tot leuke ontdekkingen over hoe parallellen getrokken kunnen worden in het leven. Ofwel, hoe de dingen jou ‘toevallen’.

Neem zo bijvoorbeeld de een-na-laatste keer dat ik naar Den Haag ging voor een Dumpster-Diving Tour die ik organiseer, en de auto die voor mij stopt – na maar liefst twee uur wachten – is een vrachtwagen met vlees dat voor de verkoop is afgekeurd. Vlees van verlopen datum dus en laat ik nu net op weg zijn om een tour te organiseren langs de afvalbakken van Den Haag, om voedsel te vinden dat niet meer geschikt is voor verkoop. Les geleerd: de dingen die je nodig hebt, vallen, als je de deur daartoe open doet, ‘vanzelf’ toe.

De laatste keer dat ik naar Den Haag ging, twee weken na deze trip met de vrachtwagen, werd ik echter door een toevalligheid beetgenomen die niet alleen over mij ging, maar ook mijn vriend Kasper, tevens een fervent lifter en een van de mensen achter hitchwiki.org, de website over liften.

De jongeman die mij oppikte had net twee jaar geleden zijn laatste baan opgezegd, net als ik. En net als ik was zijn laatste baan er eentje met ‘targets’ en salaris op basis van commissie. Op zoek naar meer vrijheid koos hij voor het opzetten van een eigen bedrijf, in bedrijfskleding. Dat was een iets andere benadering dan die van mij, maar net als bij mij gaat het goed met zijn keuze: de omzet groeide en hij had er veel vertrouwen in dat het alleen maar beter zou gaan.

Daarnaast vertelde hij van een goede vriend die via google-adwords bezig is met het verzamelen van termen waarnaar veel gezocht wordt, waarmee hij vervolgens websites opzet gebaseerd op die inhoud. Nou, laat dit nu precies zijn waar Kasper zich ook mee bezig houdt!

Hier had ik dus niet slechts één parallel leven te pakken, maar twee! Ze doen hun werk overigens wel net een beetje anders. Waar de vriend van mijn chauffeur vooral websites maakt op basis van populaire zoekwoorden en vervolgens zijn omzet binnenhaalt via afspraken met de bedrijven waar hij naar doorlinkt, werkt Kasper vooralsnog vooral via google-advertenties.

Dit werk kost niet zo heel veel tijd, maar je moet er wel even voor zitten om het op te zetten. Daarna is het echter vooral cashen. En Kasper laat hierbij zien dat hij niet alleen serieuze teksten hoeft te schrijven en over commercieel interessante onderwerpen. Zo heeft hij websites over zwembaden aanleggen, liften en reizen naar Parijs en vegetarische recepten.

Maar wat dit hele verhaal nu echt leuk maakt is dat ik laatst dus ook samen met Kasper naar Den Haag heb geprobeerd te liften. Dat ging helaas niet, dus zijn we gesplitst. Maar nu was het net alsof we wel samen in die auto zaten.

De doorgaande weg

De Haagse liftdagen waren voorbij. De baan was opgezegd en daarmee helaas ook de vaste liftweek. Maar nieuwe wegen zijn er genoeg.

Amsterdam-Odessa-Kiev en Berlijn naar Noord-Italië, Avignon, Barcelona, Antwerpen, Amsterdam, was de laat-zomer tour. De chauffeurs toonden hun verbazing over de afstanden en zoals ik het noemde: Giro Europa. Ze prezen mijn levenslust en wil om mensen te ontmoeten.

Wat hoogtepunten: Chauffeurs die me uitnodigen om bij hun thuis te slapen, overnachten in wijnvelden, veel lange dagen maken, rust pakken en weer doorgaan. ‘On route’ nieuwe wegen bepalen, flexibel blijven. Want als het niet via de ene route kan, dan via een andere. De weg je route laten bepalen; ik noem het zo.

Ook samen gelift. Een vriendin pikte ik in een tankstation in Polen op, en samen trokken we 10 dagen lang door Polen, de Oekraïne, en naar Berlijn. De eerste avond al werden we door een echtpaar uitgenodigd voor een diner en een goede nachtrust. Met een andere vriendin en haar hond trok ik een maand later naar Barcelona, vanuit Avignon.

Een liftdag valt altijd samen met de laatste rit. Zo ook met een grote tour. Mijn gevoel van voldaanheid is groot tijdens Antwerpen-Amsterdam met zeven(!) auto’s. Mijn eerste rit is een bedrijfswagen voor directieleden. De pret kon voor mij niet op: hoe geweldig zo’n eerste chauffeur 0p je laatste liftdag.

Na drie andere auto’s kleum ik rond Eindhoven in de avondkou, totdat ik door een oud-lifster en bekend filmmaakster opgepikt word om een fantastisch verhaal te mogen horen over hoe zij met een heel gezin ‘een vakantie heeft gelift’.

De laatste rit brengt mij op 5 minuten loopafstand thuis en tijdens de rit praat ik de oren van de chauffeur zijn pet. Hij pikte mij op door achteruit te rijden. Ik stak mijn duim pas op toen hij me bij het station aankeek en voorbijreed.

Liften werkt, en hoe!

Liften werkt. Letterlijk. Tijdens mijn laatste rit naar Den Haag kreeg ik zomaar werk aangeboden. De rit duurde 45 minuten, genoeg voor een succesvol sollicitatiegesprek en het aanbod om voor een leuke vergoeding een televisieprogramma samen te stellen.

Ik had geen twee seconden later op mijn plek in de Jan van Galenstraat moeten staan – een vrouw pikte me op nog voordat ik mijn liftbordje liet zien. Ik begon meteen mijn verhaal te vertellen (“ik ga naar Den Haag om mijn spullen in te leveren. Ik stop met werk.”) Het gesprek ging vrij vlot met veel gerichte vragen van haar kant en 15 minuten later pas introduceerde zij zichzelf en deed ze haar aanbod.

Je zou je eens moeten voorstellen hoe je je voelt. De laatste keer naar Den Haag, je zegt je baan op en precies op dat moment krijg je dankzij het liften een project aangeboden. En alsof dat niet genoeg was, mijn laatste rit kreeg ik van een lesbische chauffeur. Een tweede cirkel was rond, want op mijn eerste liftdag naar Den Haag kreeg ik ook al een lift van een lesbische.

En bij het afscheid gaf deze mevrouw – een wijnhandelaar – mij een mooie fles wijn mee. En terwijl ik dit schrijf luister ik naar Radiohead, “Everything in its right place”.

Het tv-programma is inmiddels achter de rug en succesvol verlopen, net als een aantal extra liftavonturen tussendoor. Onlangs heen en weer gelift naar Brussel en ook nog een keer naar Aachen. Binnenkort ga ik ook weer op pad, ondermeer naar de Oekraine voor een Europese festival van lifters. Stay tuned.

Liften als werk

Natuurlijk is een van de eerste vragen die mij gesteld wordt door mijn chauffeurs wat voor werk ik doe. Daar geef ik dan graag antwoord op en vertel dat ik werk voor een duurzame bedrijvengids. Zij leggen zelf dan vaak ook al de link met mijn liften, en de meesten hebben zelf ook wel iets over duurzaamheid te vertellen. Maar het gebeurt niet zo heel vaak dat ze ook nog eens met goede tips komen.

Tot vorige week. Sowieso heb ik redelijk vaak een lift met iemand die een eigen bedrijf heeft maar deze chauffeur had zowaar iets duurzaams opgezet. Samen met een vriend reisde hij door Nicaragua, met het idee om iets op te zetten. Wat dat wist hij nog niet, maar later werd dat heel duidelijk. Zij wilden graag een fonds oprichten voor arme kinderen in de buitenwijken van Granada om daarmee nieuwe scholen op te zetten en kwamen op het idee om dit te financieren met een luxe hotel, ‘met een hart‘.

Hij kwam nu net terug van dat project, twee jaar zat hij daar om dit alles op te zetten, en de ervaringen waren nog erg jong. Zodoende kon ik ook mooi meegenieten van zijn verhalen en wat hij geleerd had. Met deze rit leerde ik niet alleen van een ontzettend mooi idee, maar ook had ik weer een nieuw voorbeeld voor de duurzame gids waaraan ik werk.

Maar hierbij bleef het niet, zo ontdekte ik tijdens mijn meest recente liftdag (toen ik met twee liften binnen een klein uur terug in Amsterdam was). Beide chauffeurs kenden zowaar iemand in hun kringen die bezig was met duurzaam ondernemen. De eerste een vriendin die bezig was met het op de markt zetten van een duurzaam reiskeurmerk (in opdracht van enkele reisbureau’s) en de tweede had een zoon die net een bedrijf had opgericht voor duurzaam energie-advies en installatie.

En dan te bedenken dat mijn collega tegen mij zei, vlak voordat ik weg ging: “En misschien dat je vandaag zelfs met nieuwe klanten meerijdt!”

Realitysurfing

Met liften verander je vaak niet alleen telkens van auto naar auto, maar ook van verhaal naar verhaal. Je springt soms letterlijk van de ene realiteit in een andere.

In 3,5 uur lifttijd stapte ik tijdens mijn meest recente liftdag van een gerestaureerd oud bootje op het IJselmeer over naar het Plein van de Hemelse Vrede in Bejing, met 1 miljoen Chinezen die mij allemaal aangapen, en met een andere man ga ik met haast naar zijn vijf-jarige zoontje om die op tijd naar zwemles te brengen (“anders had ik je wel even naar je huis gebracht”), via een vrouw in een cabrio op haar terugweg van de cursus ‘geweldloze communicatie’ (die ze te agressief vindt).

Mensen zijn vaak erg open als je met ze in hun auto zit. Soms vertellen ze je hele verhalen over hun leven, waarbij details niet gespaard worden. Die verhalen blijven dan altijd bij je. Met de korte ritjes tussen Amsterdam en Den Haag valt dat overigens wel mee; de langste rit tot noch toe, was iets meer dan een uur en tijdens ritten die korter duren heb je niet zo heel veel ruimte om echt diep te gaan.

Tijdens die ritten wil je er zoveel mogelijk uithalen. Je zit bij iemand in de auto die je een minuut geleden nog niet kende, iemand die jou uitnodigt om met hem of haar mee te gaan – als gastvrijheid, als gunst – en dat is toch best bijzonder.

Ik laat het bij de gesprekken afhangen van de chauffeur. Ik ga het gesprek aan, ik leg uit waar ik vandaan kom en waar ik heen ga, maar ik laat vaak wel de ruimte aan de chauffeur om het onderwerp verder te bepalen. Ik ga in op vragen of opmerkingen en gedachten die z/hij uitspreekt. Door op bepaalde signalen te letten en mijn reactie daarop aan te passen, kan ik ruimte scheppen om dieper in te gaan op zaken waar je wat van leren kan, of wat voor mijn chauffeur belangrijk is. Zo transformeert het liften zich in een mooi proces van geven en nemen, en van constant leren.

De kunst van het op tijd komen

“Zo jij hebt geluk”, zegt de Poolse man in het Engels, “wij zijn ook op weg naar Den Haag”. Naast hem in het busje zit de chauffeur maar hij zegt niets, niet eens hallo. Eerst reed hij mij voorbij. Hij keek nog wel even naar me maar ik dacht: hopeloos. Tien seconden later toeterde hij naar me, en met zijn hoofd uit het raampje zwaaide hij, terwijl ze wachten voor het rode verkeerslicht.

“Nou wat een geluk”, denk ik. Ik had zojuist een halfuur in de kou gestaan, en maar wachten, en maar wachten, en maar lachen en lachen. Wanneer komt mijn rit nu? Ik had nooit gedacht dat het zo lang kon gaan duren ’s ochtends vroeg om half negen, maar de meeste mensen negeerden mij gewoon, of zwaaiden dat ze een andere richting uit moesten. En ik had nog wel een meeting om 10 uur. Zou ik nog wel op tijd komen? Maar de Poolse man had gelijk. Ik had toch nog geluk: dankzij deze directe lift zou ik het net gaan redden.

De week ervoor ging ook al bijna mis. Ik had een lift naar Delft, binnen vijf minuten. De rit was gezellig, met moeder en dochter, maar door de files en een omweg, was ik net tien minuten te laat voor een meeting. Gelukkig was de persoon met wie ik de afspraak had zeer coulant en er was geen probleem. Maar twee dagen daarvoor had ik met een rit naar Rijswijk, een mevrouw die mij binnen twee minuten oppikte, toch wat meer geluk: ik was 20 minuten voor de vergadering op kantoor.

Ik had het overigens wel kunnen weten dit keer. Ik had zojuist ontdekt dat er vlak bij huis (5 minuten loopafstand) ook een goede liftplek is: een bushalte vlak voor de supermarkt. Ik was daar twee dagen eerder op mijn terugweg afgezet en ik wilde deze nieuwe plek graag uitproberen. Maar helaas, tegen dit gevoel in koos ik er toch voor om naar mijn oude plekje te gaan, want ik wilde het zekere voor het onzekere nemen… Toch gelukt dus, maar op het nippertje.

En wat ze op kantoor zeiden? “Hoe krijg je het toch voor elkaar om elke keer weer keurig op tijd te zijn”.

Zomaar een eerste werkdag

Regen. Kut. Eerste werkdag. Toch maar trein doen? Nee, besluit ik meteen. Dit zal ik doorzetten. Juist op zo’n eerste dag. Bovendien zorgt regen er vaak zelfs voor dat mensen je eerder oppikken. Dan maar een paraplu mee, die ik vervolgens niet eens gebruik onderweg naar het eind van de Van Galenstraat. Een half uur later dan gepland loop ik mijn huis uit, klaar voor een lekkere wandeling van 15 minuten en mijn eerste werkdag en een avontuurlijk liftdag.

Tien minuten later gaat er een raampje open en wordt er getoeterd achter mij. De vrouw lachte eerst naar me en reed met haar handen omhoog door. Toch maar wel dus. Ze gaat naar Katwijk voor een training die ze geeft en kon me niet in de regen laten staan. Als ik vertel dat ik uit Huizen kom, blijkt haar vrouw ook daarvandaan te zijn. En gelift heeft ze vroeger zelf ook.

Ze zet me met haar BMW cabrio af bij het benzinestation voordat de A4 splitst in de N44. Het regent nog altijd. Snel vraag ik de eerste persoon die ik zie. Hij lijkt te liegen als hij zegt dat hij niet naar Den Haag gaat. Meteen door naar de volgende -geen zin om te wachten- hij komt net uit de winkel en stapt zijn auto in. “Ja natuurlijk”, zegt hij, “stap maar in!”

Er is nog een passagier en samen zijn ze onderweg naar een theatervoorstelling voor kinderen. De chauffeur is technicus en de passagier een bekende acteur  en theatermaker Mostafa Benkerrium. Ze zijn van het Internationaal Danstheater maar we praten vooral over liften. Over de chauffeur zijn meest memorabele rit toen hij kotsend een auto uitging die veel te hard reed over een weg vol bochten, en vervolgens opgepikt werd door een pastoor in niemandsland. Ik vertel ze op mijn beurt over de vrouw die mij twee jaar terug in Oostenrijk oppikte en vroeg of ik zin in sex met haar had in haar buitenhuis. “De lift waar elke lifter van droomt”, roept hij uit. “Ja, en ik liet haar gaan”, vervolgde ik lachend.

Voor de terugweg had ik drie lifts nodig, en twee uurtjes deur-tot-deur (ook lifters hebben last van files). Na 10 seconden stopte in De Haag een bijna gepensioneerde man, die van plan is om de wereld rond te fietsen vvolgend jaar. Daarna binnen tien minuten een geschiedenisdocent die op de UvA les had gehad van dezelfde docenten als ik, en als laatste een jonge jurist met drie kinderen op een woonboot die drie jaar lang van huis naar school en weer terug had gelift in Groningen (“te lui om te fietsen”), en mij om de hoek van huis lachend afzet, vanwaar ik zingend naar huis loop.