Liften Werkt!

Liften in Nederland. Met je duim omhoog liften naar Berlijn, naar werk, of op reis de wijde wereld in. Liften tips en liftverhalen

Eén Kopje Koffie

koffiehuis_istanbulHet was januari en nog erg donker zo vroeg op de ochtend. En donker was het nog altijd toen ik door de kennis anderhalf uur later gedropt werd bij een vluchtstrook na Apeldoorn. Koud was het ook. S-t-e-r-v-e-n-s-k-o-u-d. En er was bovendien een sneeuwstorm op komst.

De dag dat ik voor een behoorlijk lange stedentrip naar Istanbul ging liften begon vroeg. Om half zes in de ochtend stond ik al klaar in de huiskamer. Ik zou niet meteen naar Istanbul gaan, maar een lange reis kriskras door Europa maken. Als eerste stond Hamburg op de lijst, maar zou ik daar ook aankomen vandaag? De kennis zou mij in het huis van mijn moeder oppikken. Ik was overenthousiast en ontzettend blij zo met mijn reis te beginnen. Want ik wist niet zeker of ik het wel zou redden, want er was slecht weer op komst. Ik was dus maar wat blij met de georganiseerde eerste lift die me zo vroeg direct al honderd kilometer verder zou brengen.

Maar wat een ellende om na de eerste lift zo vroeg in de ochtend in de kou te staan. Gelukkig – of misschien was het wel dankzij de kou – werd ik al vrij snel opgepikt, door een jongen op weg naar zijn werk. Maar zoals het lot het graag wilde, stond ik een half uur later weer in de kou. En dit keer zelfs op een verkeerde plek. Ik was op de verkeerde snelweg aanbeland. We hadden samen een fout gemaakt met de afslagen rond Hengelo. En daarom was ik genoodzaakt om terug te liften.

Het interesseerde me echter weinig. Een tegenslag was het niet. Het enige wat ik graag wilde was zo snel mogelijk weer in een warme auto zitten. En ik had zin in koffie. Oh, wat had ik opeens zin in een koffie zeg! Zoveel zin in koffie dat ik hardop het liedje “Een Kopje Koffie” van VOF de Kunst zong. Nou ja het liedje? Eigenlijk zong ik alleen deze drie woorden: Eeeeen koppie koffie!

En ik denk ergens tussen de tiende en twintigste keer dat de woorden hard over de oprit van de snelweg galmde, stopte er een auto. De chauffeur gooide de deur open:  “Stap maar snel in!”
Opgelucht gooide ik de tas op de achterbank en stapte naast haar in. “Bedankt zeg! Oh, wat een kou…!”
“Zeg dat wel, waar ga je heen?” Vraag ze terwijl ze de auto alweer de weg op koerst.
“Richting Duitsland.”
“Oh maar dat is toch de andere kant op?!”
“Ja, ik weet het, maar ik was op de verkeerde stuk snelweg aanbeland, dus ik moet eerst nog even een stuk terug liften.”
“Ah kijk aan.” Ze zwijgt eventjes en lijkt na te denken. “We komen straks langs een pompstation met een tunnel naar de andere kant van de snelweg richting Duitsland, zal ik je dan daar afzetten?”
“Tof! Echt waar? Ah, dat zou enorm schelen. Dan kan ik dus gewoon naar de andere kant lopen?”
“Klopt. En weet je, als ik geen haast zou hebben, dan zou ik je zo voor een kop koffie uitnodigen!”
“Dank je wel,” zeg ik en ik lach er hartelijk bij, “en om eerlijk te zijn: ik heb ontzettend veel zin in een kop koffie.”
Ze kijkt me aan en zegt: “Weet je wat. Ik weet het goed gemaakt. Ik geef je twee euro om een koffie te drinken namens mij. Wat dacht je daarvan? “

Een paar minuten later kwamen we bij het pompstation aan, waar het kopje koffie heerlijk smaakt. En zes uur later was ik alweer in Hamburg, onder meer dankzij een snelle lift van een kerel in een BMW Z3 die dankzij de sneeuwstorm besloot terug naar Duitsland te gaan. Ofwel, hoe het weer ook in je voordeel werkt als je je er niet door laat tegenhouden.

Reizen zonder geld

Liften is naast lopen en fietsen een fantastische manier van geldloos reizen, om gratis te reizen zonder geld. Toch is geld besparen voor vele lifters niet per se het doel, maar handig is het wel. Zodra je gewend raakt aan het liften, maak je van het liftend reizen zelf vaak het doel en is het gratis reizen eigenlijk vooral een leuke bijkomstigheid.

Maar zoveel anders was het voor mij twee jaar geleden, toen ik besloot om zonder geld door Nederland te reizen. Ik begon thuis in Amsterdam en eindigde aan de grens met Duitsland in Twente. Ik liep letterlijk op de grens, langs de oude grenspaaltjes, en zwaaide naar het buurland.

Alles deed ik wandelend. Want ik wilde niet sneller reizen dan mijn benen mij konden dragen. Een keer kreeg ik een gratis bootovertocht van Flevoland naar Harderwijk. Ik sliep meestal in het bos met mijn hangmat en mijn gratis eten kreeg ik onderweg van mensen, of door te vragen in restaurants of buurtwinkels.

Na de grens bereikt te hebben was het weer tijd voor de terugweg. Hoe wist ik nog niet en dus bleef ik maar lopen. Tot ik in Oldenzaal aankwam en tijdens een rustpauze voor het kantoor bleek te zitten van de regionale krant. Ik liep maar naar binnen, wie weet dat ze mijn verhaal wilden horen. En warempel: de volgende dag stond ik met mijn hoofd en mijn verhaal over reizen zonder geld foto in de krant.

Inmiddels was ik al terug thuis aangekomen. Een redactielid van de krant zette mij met de auto af op een benzinestation lang de snelweg om te liften. Daar deed ik rustig aan, ik stak nauwelijks mijn duim op en zat lekker langs de kant. Tot een man uit Noorwegen heel rustig langs mij reed en me aankeek. Ik stak mijn duim op en hij nam mij terug naar huis.

Een onvergetelijke reis was dit. Om zo in het leven te mogen staan, om op deze manier het leven te ontdekken. De vrijgevendheid van de mensen en de manier waarop ik teruggeworpen was op mezelf, bieden het mooiste dat leven geven kan. Vrij en onafhankelijk zocht ik naar de wederzijdse afhankelijkheid tussen mensen onderling en anderzijds onze afhankelijkheid van de natuur.

Ik vond de ervaring zo mooi dat ik graag meer mensen inspireer om dit te doen, en daarom ben ik begonnen met de website Geldloos Leven. Nu twee jaar later is de website succesvol te noemen. Er zijn behoorlijk wat bezoekers die ook nog eens lang blijven hangen. De artikelen over het leven zonder geld schrijf ik bovendien met veel enthousiasme.

robin geldloos, leven zonder geld

De Onmogelijke Terugkeer

Wat doe ik als ik lift en ik kom terecht op een onmogelijk plek, bijvoorbeeld in het midden van nergens. Of erger: in het midden van een snelweg, waar auto’s sneller voortrazen dan ik ze tellen kan.

Nu is dat in sommige landen geen probleem – in de Balkan stoppen ze gewoon, ook al gaan ze met 160 kilometer per uur – maar in Nederland lijkt het een onmogelijke opdracht. Een auto die stopt riskeert een grote boete (net als de lifter overigens) en welke idioot gaat er nou op de snelweg staan met zijn duim omhoog?

En precies in die situatie bevind ik mij, ergens ter hoogte van Breda. Het is winter en reeds donker. Ik kan geen kant uit, het is vlak voor een splitsing. Mijn vorige chauffeur moest rechtdoor en ik rechts. Hij, een kerel van in de 80, vond het een beste plek. En dit was voor hem vroeger de manier om te liften dus waarom voor mij ook niet, stelde hij.

Ik houd mijn adem in en slaak een zucht van verlichting als de brokkenmaker veilig terug op de weg is, terwijl auto’s toeteren naar hem. Maar wat nu? Ik denk weinig na en in plaats van mijn duim houd ik mijn volle hand op in de lucht, tot vijf minuten later een auto in mijn richting vlak achter mij stopt. Yes!

Ik stap snel in, gooi mijn tas op de achterbank en steek meteen van wal: “Wau! helemaal geweldig dat je stopt. Zelfs na tien jaar liftervaring gebeurt het nog wel eens dat je midden op de snelweg beland. Dit zijn de situaties die je wil voorkomen. Echt bedankt om me op te pikken.”

De man, een kalende veertiger lacht vriendelijk doch verbaasd naar me. “Slim van je om in plaats van je duim je hand de lucht in te steken”, zegt hij. “Ik dacht je iemand in nood was, ik zag je niet voor een lifter aan. Sterker, ik heb al in geen jaren een lifter gezien. Maar goed, ik ga niet zo ver en kan je wel bij de volgende tankstation afzetten. Dat is goed?”

Ik bedank hem nogmaals en terwijl we zonder problemen de snelweg oprijden praat ik door in mijn blijdschap dat ik zo snel vanuit mijn penibele situatie geholpen ben. “Op dit soort momenten komt het aan op de eeste harde regel van het liften: Niet in paniek raken. Nooit, in geen enkele situatie, net als dat je altijd moet doen wat instinctief bij je opkomt, wat jij voelt dat het juiste is, zoals mijn hand opsteken.”

Blijkbaar raak ik een snaar. Hij kijkt me geïnteresseerd aan, alsof hij iets in mijn woorden herkent, en vraagt wat ik nog meer dankzij het liften geleerd heb.

Ik denk weinig na en zeg enthousiast: “Positief blijven en geduld bewaren. Je rit komt vanzelf.” En roep plots uit terwijl ik voorover buig en hem wat beter aankijk: “En geen angst hebben! Als je wel angst voelt, dan de confrontatie ermee aangaan. Gewoon doen, niet terughoudend zijn.”

Het pompstation komt snel naderbij, bordjes verschijnen reeds als hij zelf van wal steekt. “Erg interessant wat je daar allemaal zegt. Ik ben levenscoach en ben verheugd wat ik van je hoor, want dit is precies de boodschap die ik zelf ook gebruik. Ik zal je verhaal met me meenemen.” Bij het afscheid wisselen we contactgegevens uit.

Hij rijdt weg, we zwaaien en hij toetert. Ik ben weer alleen. Ik loop wat rond en luister naar wat muziek en zing mee. Ik steek af en toe mijn duim op naast de pomp waar ik rustig heen en weer loop. Ik heb geen haast en doe het rustig aan, nog altijd voel ik me overweldigd dat ik zo makkelijk van de snelweg werd geplukt en uit een potentieel gevaarlijke situatie ben gekomen.

Na tien minuten komt er een auto langs en zonder dat ik mijn duim omhoog steek, stopt die. Mijn verbazing is enorm als ik zie dat het dezelfde chauffeur is, en roep zijn naam uit terwijl ik de deurportier opentrek. Zoiets had ik nou nog nooit meegemaakt. Ik stap in en hij zegt: “Ja, weet je, ik was op weg naar huis en dacht nog even na over wat je zei en ik wil je graag verder brengen, naar het volgende pompstation, als dat o.k. is voor jou.”

Ik vind het prima maar als we de weg vervolgen voelt het een beetje raar aan. Na een korte pauze zeg ik, om het gesprek weer op gang te brengen: “Zo, waar waren we gebleven dan?”

“Zeg jij het maar”, is zijn aparte antwoord. Ik twijfel even en antwoord: “Volgens mij wil jij me wat vragen.”

Hij lacht. “Dat klopt.” En na een korte stilte – ik zie hem nadenken: “En volgens mij weet jij best wat. Wat zegt je intuïtie?”

Hij komt plots een beetje nerveus over en ik laat bewust even een stilte vallen. Ik voel iets aankomen en schiet opeens in de lach; ik kan het niet laten. Het begint te dagen. Ik buig voorover, kijk hem aan en zeg lachend: “Nou als ik heel eerlijk ben, volgens mij is deze kerel teruggereden omdat hij sex met me wil!”

Hij schrikt even en blijkt verbaasd over mijn oprechtheid. “Nou ja, dat gaat misschien wel wat ver meteen, maar inderdaad om heel eerlijk te zijn, ik dacht wat na over wat jij zei over geen angst hebben en doen wat je wilt doen en dus besloot ik om terug te keren, je verder te brengen en te vragen of je misschien met wil zoenen?”

Duim omhoog!

Pauze. Mijn duim is al ruim anderhalf jaar niet meer gebruikt. De enige hier die zijn duim wel gebruikt is mijn zoon die bijna zes maanden is. Voorlopig is er dus weinig liften bij. “Maar wat nog niet is, kan altijd nog komen”, een gezegde die ik altijd gebruikte als een chauffeur mij vroeg of ik geen kinderen had. Dus wie weet hoe snel ik weer langs de weg zal staan?

De laatste keer liften was van Lyon naar Brussel, met twee auto’s van deur tot deur. Hoe is het mogelijk vraag ook ik me wel eens af. Laura, een vriendin die in Lyon woonde, bracht me de weg op naar een tankstation op de snelweg – ze moest toch die kant uit – waar ik mijn lunch op een heuveltje oppeuzelde. Aan het eind van de oprit zag ik reeds een lifter staan – ik zag Laura nog voor hem stoppen maar ze gingen blijkbaar een andere kant op – en ik had er geen problemen mee even te wachten.

Na een klein dutje na de lunch stond hij er nog altijd… “Nou ja, dan maar naar hem toe,” dacht ik. En warempel, het is niet eens een onbekende lifter. “Hey Robino!”, roept hij uit terwijl ik hem zelf nog niet herkend had. We kenden elkaar van de jaarlijkse liftfestivals en spraken over onze trip die dag. We gingen andere kanten uit en hij stond er eerst dus ik liet hem maar verder liften, terwijl ik naast hem op het gras ging liggen, nog maar eens een dutje makend.

Maar na een tijdje is de situatie weinig anders en als ik voldoende uitgerust ben, sta ik op en overleg met de medelifter of hij het goed vindt als ik ook mijn duim omhoog steek. Dat was geen probleem, en twee minuten later stopt een auto met een Belgisch kenteken.

“Gaat u de richting op van Brussel meneer?”
“Jawel, daar ga ik naar toe.”
“Kan ik dan met u meerijden, want dat is ook mijn bestemming?”

En zes uur later zet hij mij af voor de deur van mijn bestemming, net op tijd voor het avondeten. Hoe het mogelijk is, ik weet het niet. Maar liften werkt.

Het Wachten Waard

De auto’s leiden hun eigen leven, de mensen in de blikken gevaarten zien mij niet en gaan gewoon door op hun eigen weg. Onbekommerd over deze jongen die zo vriendelijk naar ze glimlacht en af en toe zwaait. “Wat wil hij toch van ons”, spreken hun ogen.

Een aantal van de mensen zwaait terug of brengt hun handen omhoog, schouders ophalend, maar de enige die stoppen zijn lokale bewoners die nergens heengaan maar wel zo vriendelijk zijn om een praatje te maken. “Hij heeft vast hulp nodig”, is wat zij denken.

Er zijn momenten dat je volkomen overgegeven bent aan een situatie. Dat je weet dat er niets anders te doen staat dan nietsdoen. Want je kan alleen niets om de situatie te veranderen. Je druk maken heeft geen zin, dat maakt de situatie er alleen maar beroerd op. In je hoofd blijft het dan malen, in cirkels. Erbij neerleggen en de situatie vokomen accepteren zoals die tot je komt, is de enige optie die je hebt om gezond te blijven, en positief.

Zo ook op deze dag, tijdens mijn terugreis naar Nederland. Mijn laatste rijstwafel is achter mijn kiezen. Langzaam aan kauw ik totdat het volledig is verdwenen. Ik denk na over eten. Het wegrestaurant voor mij, naast het benzinestation in de Catalaanse Prepyreneeën twintig kilometer voor de Franse grens waar ik al bijna 24 uur ben, gaat zo sluiten. Zou ik nog even naar binnen gaan, en om voedsel vragen? Nee besluit ik. Gisteravond hadden ze mij al een stokbrood met kaas en een flinke cake gegeven, wat mijn ontbijt was. Als ze mij iets willen geven, zullen ze het wel aanbieden.

Ik heb hier prima geslapen. Een heerlijke nacht heb ik achter de rug, vol tevredenheid. Ik kwam aan het eind van de middag aan na een paar fantastische dagen maar kon geen auto vinden die me verder wilde brengen. Achter de pomp in een stuk bos was een perfect stukje grond voor mijn tent. Het was bovendien volle maan en dankzij dat licht was het uitzicht over de bergen en het riviertje dat bij Barcelona in de zee uitmondt geweldig.

Nu loop ik wat heen en weer. Ik ben al ruim acht uur wakker en wil niet te veel nadenken. Ik doe mijn loopmeditatie: gewoon met je aandacht bij de bewegingen van je lichaam en je ademhaling zijn. Rust komt dan over mij heen als een warme zachte deken en het vertrouwen blijft; dat het allemaal wel goed komt, ook al negeren de mensen mij en mijn bijna lege maag.

De bagage laat ik achter bij de uitgang van de pomp en ik zit uiteindelijk zonder enige illusie op de grote rotsblokken voor het restaurant. Mijn duim steek ik niet eens meer omhoog. Geen enkele auto die voorbij komt geeft mij het gevoel dat het mijn rit is. Ik houd mezelf daarom stil, tot ik opeens twee jongens naar mijn bagage zie lopen, mijn tas inspecteren en oppakken. Ik lach om deze interessante situatie: zouden ze mij ook willen meenemen als ze weten dat ik bij die bagage hoor?

Helaas, ze verontschuldigen zich in het Frans en dachten dat de bagage door de motorclub was achtergelaten die hier zojuist was. Of ze mij mee kunnen nemen, de grens over? Ze zeggen dat onze routes niet dezelfde zijn en laten mij vertwijfeld achter. Ze rijden weg met twee Franse auto’s met in de tweede auto plek achter in, naast een beeldschoon meisje dat naar me glimlacht en nieuwsgierig aankijkt. Weer een verhaal dat geen verhaal mag worden, zeg ik hardop, en ga verder met nietsdoen.

Dan verschijnt er na een halfuur een Nederlandse auto. Eens kijken hoe het met de solidariteit staat. Helaas, hij gaat de andere kant op. “Anders had ik je zeker meegenomen”, zegt de vriendelijke man. Oprechtheid spreekt uit zijn ogen. Nog even volhouden dus. Maar voor hoe lang?

En ruim een uur later komt er opnieuw een Nederlandse wagen, ditmaal met caravan. Gaat dit hem dan zijn? Ga ik dan eindelijk de grens over? Een vrouw stapt bij de passagiersdeur uit en loopt mijn richting op; ik ga rustig naar haar toe. Bij de caravan maken we een praatje. Ik leg haar uit wie ik ben, dat ik aan het liften ben en hoe ik hier gekomen ben. En zo geschiedt dan eindelijk “het wonder”: ze vindt het prima mij de grens over te brengen, “maar dan moet mijn man ook akkoord zijn”.

En dat is hij – hoewel ze normaal nooit lifters meenemen. Ik weet van blijdschap haast niet waar ik het zoeken moet, na bijna vier-en-twintig uur gewacht te hebben. Ik loop terug naar de vrouw, verkondig het goede nieuws, waarop ze me aankijkt en zegt: “Wij wilden eerst wat gaan eten in het restaurant. Jij hebt zeker ook wel trek?” Inderdaad.

Een halfuur later zit ik bij ze in de auto, goedgeluimd en met een volle buik. Uiteindelijk besluiten ze me naar hun vakantiewoning mee te nemen, verder Frankrijk in, naar een ontzettend mooi glooiend landschap, nadat ik tijdens de rit meer uitleg geef over mijn reis zonder geld, en alleen maar leven met wat mensen mij geven. Hun reactie zal ik niet vergeten: “Misschien dat anderen dat denken, maar voor ons ben jij geen zwerver. Wat jij doet, zouden meer mensen moeten ondernemen.”

De volgende dag, na heerlijke wijn, goede gesprekken en een fantastische nachtrust, zetten ze me op de weg richting Toulouse, en geven mij wat brood mee. Ook krijg ik een pot pindakaas mee. Pindakaas, dat is iets waar ik al maanden naar uit zat te kijken en nu dan eindelijk vind ik het op mijn weg. Zo graag dat ik jouw smaak in mijn mond wilde voelen, de energie die het mee geeft voelen! Dit was voor mij absoluut het wachten waard.

Parallelle Levens Of Wat Is Toeval?

Kasper op weg naar Den Haag

Met liften geef je je over aan iets dat ook wel ‘toeval’ genoemd wordt, ofwel een willekeurige of betekenisvolle samenloop van omstandigheden. Je weet immers niet van te voren wie er voor je stopt en welke de connecties tussen jou en die persoon zijn. En daarom kom je vaak tot leuke ontdekkingen over hoe parallellen getrokken kunnen worden in het leven. Ofwel, hoe de dingen jou ‘toevallen’.

Neem zo bijvoorbeeld de een-na-laatste keer dat ik naar Den Haag ging voor een Dumpster-Diving Tour die ik organiseer, en de auto die voor mij stopt – na maar liefst twee uur wachten – is een vrachtwagen met vlees dat voor de verkoop is afgekeurd. Vlees van verlopen datum dus en laat ik nu net op weg zijn om een tour te organiseren langs de afvalbakken van Den Haag, om voedsel te vinden dat niet meer geschikt is voor verkoop. Les geleerd: de dingen die je nodig hebt, vallen, als je de deur daartoe open doet, ‘vanzelf’ toe.

De laatste keer dat ik naar Den Haag ging, twee weken na deze trip met de vrachtwagen, werd ik echter door een toevalligheid beetgenomen die niet alleen over mij ging, maar ook mijn vriend Kasper, tevens een fervent lifter en een van de mensen achter hitchwiki.org, de website over liften.

De jongeman die mij oppikte had net twee jaar geleden zijn laatste baan opgezegd, net als ik. En net als ik was zijn laatste baan er eentje met ‘targets’ en salaris op basis van commissie. Op zoek naar meer vrijheid koos hij voor het opzetten van een eigen bedrijf, in bedrijfskleding. Dat was een iets andere benadering dan die van mij, maar net als bij mij gaat het goed met zijn keuze: de omzet groeide en hij had er veel vertrouwen in dat het alleen maar beter zou gaan.

Daarnaast vertelde hij van een goede vriend die via google-adwords bezig is met het verzamelen van termen waarnaar veel gezocht wordt, waarmee hij vervolgens websites opzet gebaseerd op die inhoud. Nou, laat dit nu precies zijn waar Kasper zich ook mee bezig houdt!

Hier had ik dus niet slechts één parallel leven te pakken, maar twee! Ze doen hun werk overigens wel net een beetje anders. Waar de vriend van mijn chauffeur vooral websites maakt op basis van populaire zoekwoorden en vervolgens zijn omzet binnenhaalt via afspraken met de bedrijven waar hij naar doorlinkt, werkt Kasper vooralsnog vooral via google-advertenties.

Dit werk kost niet zo heel veel tijd, maar je moet er wel even voor zitten om het op te zetten. Daarna is het echter vooral cashen. En Kasper laat hierbij zien dat hij niet alleen serieuze teksten hoeft te schrijven en over commercieel interessante onderwerpen. Zo heeft hij websites over zwembaden aanleggen, liften en reizen naar Parijs en vegetarische recepten.

Maar wat dit hele verhaal nu echt leuk maakt is dat ik laatst dus ook samen met Kasper naar Den Haag heb geprobeerd te liften. Dat ging helaas niet, dus zijn we gesplitst. Maar nu was het net alsof we wel samen in die auto zaten.

Voldoening en Geluk

Waar haalt een mens in Nederland voldoening vandaan? Een opvallend aantal van mijn laatste lifts, van een paar keer op en neer naar Den Haag voor een sociaal kunstproject dat ik opzet, had als thema gelukkig zijn. En waar dit gevoel van gelukkig zijn dan vandaan komt.

De rechercheur bijvoorbeeld die zijn voldoening niet haalt uit het achter de tralies krijgen van criminelen maar juist uit de blijdschap en vreugde van slachtoffers als hun zaak opgelost wordt, die zelfs terugkomen om hun blijdschap te tonen, en cadeau’s geven die hij dan “helaas” niet kan aannemen.

Of de bedrijfsleider die binnenkort wellicht het besluit moet nemen om vijfentwintig mensen op straat te zetten (“gelukkig dat ik daar niet alleen over ga, want dat is nogal wat”). Tijdens het gesprek vergeleek hij zijn leven van nu met zijn studententijd. Als student had hij altijd goed geleefd, hij had het niet al te ruim maar was prima gelukkig. Maar om te zeggen dat hij nu met drie kinderen, een goede baan en vrouw, en een uitstekend huis in de stad, ook gelukkiger is? Nee, hij vond van niet. Hij zou het “bij wijze van spreken dan” zo weer om kunnen ruilen, “zonder spijt”. Ik feliciteerde hem laconiek: “Nou, gelukkig maar dat je er wat dat betreft niet op achteruit bent gegaan!”

En waar haalt de projectleider die verantwoordelijk is voor de logistiek omtrent grote bouwprojecten zoals winkelcentra dan zijn voldoening vandaan? Ik vroeg het hem, of het afronden van die projecten hem dan met trots vervulde en gelukkig maakte. “Deels wel”, zei hij na even na te denken, “maar het is vooral het menselijk contact dat mij voldoening geeft.” Hij noemde de winkeliers die zo enorm blij met hem zijn wanneer hij alles goed geregeld heeft, en hij zelfs voor openingsfeestjes wordt uitgenodigd. Zoals bij een Griekse chiros zaak, waar volgens een ritueel alleen familie, naaste bekenden en priesters bij het openingsfeest mogen zijn. “Als ik daar nu nog wel eens rondloop, word ik overal naar binnengesleept. Zo blij zijn ze met wat ik voor ze gedaan heb.”

En vandaag had ik dan een top-manager te pakken (“ik geef meer geld uit aan een avondje uiteten dan jij blijkbaar in totaal per maand”) wiens droom het was om een Porsche te mogen kopen. Die droom is inmiddels vervuld – hij heeft er zelfs al twee gehad net als twee kinderen met wie hij veel liefde deelt. Maar nu zit hij erover te denken om zijn baan op te zeggen. Hij wordt er niet meer echt gelukkig van en heeft de top bereikt. Hij overweegt een manege te kopen. Financieel gaat hij er dan wel op achteruit, maar daar staat tegenover het geweldige gevoel om elke dag met paarden om te mogen gaan, en de stront te scheppen. Hij droomde hardop dat zijn wens in vervulling mag aan en was net op weg op de eeste stappen hiertoe te zetten.

En dit is nu voor mij het mooie van het liften, dat het juist dit soort mensen zijn die vaak stoppen en soms zelfs een heel stuk terugrijden om je op te pikken (zoals vandaag) – en dit soort mooie ervaringen en levenskennis met je delen. Het privé-moment dat je met ze deelt in hun auto en hoe oprechtheid en gelukkig zijn ons verder brengt.

Derde Europese Lifters Bijeenkomst

Hitchiking to Berlin


Nog een paar werken en dan hebben lifters in Europa hun derde liftbijeenkomst. Ditmaal zien we elkaar in Portugal, na Parijs in 2008 en Odesa vorig jaar.

De liftbijeenkomsten zijn voor mij een hoogtepunt. Het is een terugzien van veel vrienden en het liften naar de gathering is altijd een groot avontuur, je komt veel andere lifters tegen onderweg en het idee dat je naar dezelfde locatie lift maakt het een echt teamsport.

Voor dit jaar is de grootste uitdaging het weer: liften bij temperaturen van ver boven de dertig graden is niet makkelijk. In de felle zon liften is vragen om problemen. Ik kan mij herinneren hoe het was om in Turkije te liften: rond het middaguur was ik al vaak te moe om nog verder te gaan en ik begon vaak al erg vroeg in de ochtend. Veel water mee dus en genoeg schaduw opzoeken.

Liften naar het Elfendorp

Lena en haar hond liften naar Elfendorp

Lena en haar hond liften naar Elfendorp

Waar gaan we naartoe zeg je? “Naar het Elfendorp”, antwoordt Lena serious en met een stoute lach. We kwamen liftend uit Frankrijk met haar hond Rasbai en hadden  overnacht bij onze laatste chauffeur, net over de grens in een toeristisch kustplaatsje in Spanje.

We waren onderweg naar Barcelona, maar eerst moesten we nog even naar het Dorp van de Elfen, had Lena besloten. Een special route, zei ze, weg van de snelweg en via de provinciale autoroute.

Met drie auto’s kwamen we twee uur later aan op deze welhaast magische plek in het hart van Catalonie: een compleet  handgemaakt doolhof van hout waar je makkelijk uren kan vertoeven. En dat deden we ook, totdat uren later en na een fikse regenbui een stelletje verscheen dat ons mee nam, verder naar Barcelona.

Liften, waarom niet?

Bij het reizen van lange afstanden is het altijd duidelijk: dat doe ik liftend. Maar korte afstanden? Van Amsterdam (mijn woonplaats) naar Huizen (geboortedorp) is het 35 kilometer: Wel of niet? En wat als het zondag is, een dag dat het liften sowieso lastiger is?

Vandaag had ik meer zin in de trein. Ik was onderweg voor de verjaardag van mijn moeder en droeg bovendien een taart mee. Even geen gesprek met onbekenden, zo dacht ik. Maar tijdens het lopen begon het toch te kriebelen en in plaats van linksaf naar station Sloterdijk, liep ik rechtdoor riching snelweg. Waarom niet?

Makkelijk is de route allerminst. Ik woon in Amsterdam West en moet de hele ring over om op de A1 te komen. Onmogelijk is het echter niet. Je kan via de Ring Noord bij het begin van de A1 komen, waar nabij IJburg een andere goede liftplek is. Vervolgens ben je zo op de snelweg richting Amersfoort. Maar auto’s kunnen ook net zo makkelijk via de Ring Zuid rijden, dus is het wel een goede keuze?

En hoeveel verkeer tref je dat jouw richting uitgaat en ook nog eens stopt? Alleen met geduld kan je het redden op zo’n plek en op een dag als Eerste Paasdag. Twee minuten later was het gelukkig raak. Een aardig uitziend stelletje stopt maar rijdt naar Alkmaar. Dan twintig minuten wachten op een volgende auto – mijn ene hand de duim omhoog en met de andere hand de taart vasthoudend. Weer Alkmaar.

Na drie kwartier was het echt raak: een auto naar Zwolle met een leuk stel onderweg naar familie. Een rustig ritje met gesprekken over hun aanstaande Istanbul vakantie en Afghanistan (ik had weer een leger-officier als chauffeur), en afgezet bij de afslag naar Huizen. Waarom ze stopten vroeg ik ze aan het eind van de rit. “Waarom niet?” was het nuchtere antwoord.