Liften Werkt!

Liften in Nederland. Met je duim omhoog liften naar Berlijn, naar werk, of op reis de wijde wereld in. Liften tips en liftverhalen

Categorie: netherlands

Liften, waarom niet?

Bij het reizen van lange afstanden is het altijd duidelijk: dat doe ik liftend. Maar korte afstanden? Van Amsterdam (mijn woonplaats) naar Huizen (geboortedorp) is het 35 kilometer: Wel of niet? En wat als het zondag is, een dag dat het liften sowieso lastiger is?

Vandaag had ik meer zin in de trein. Ik was onderweg voor de verjaardag van mijn moeder en droeg bovendien een taart mee. Even geen gesprek met onbekenden, zo dacht ik. Maar tijdens het lopen begon het toch te kriebelen en in plaats van linksaf naar station Sloterdijk, liep ik rechtdoor riching snelweg. Waarom niet?

Makkelijk is de route allerminst. Ik woon in Amsterdam West en moet de hele ring over om op de A1 te komen. Onmogelijk is het echter niet. Je kan via de Ring Noord bij het begin van de A1 komen, waar nabij IJburg een andere goede liftplek is. Vervolgens ben je zo op de snelweg richting Amersfoort. Maar auto’s kunnen ook net zo makkelijk via de Ring Zuid rijden, dus is het wel een goede keuze?

En hoeveel verkeer tref je dat jouw richting uitgaat en ook nog eens stopt? Alleen met geduld kan je het redden op zo’n plek en op een dag als Eerste Paasdag. Twee minuten later was het gelukkig raak. Een aardig uitziend stelletje stopt maar rijdt naar Alkmaar. Dan twintig minuten wachten op een volgende auto – mijn ene hand de duim omhoog en met de andere hand de taart vasthoudend. Weer Alkmaar.

Na drie kwartier was het echt raak: een auto naar Zwolle met een leuk stel onderweg naar familie. Een rustig ritje met gesprekken over hun aanstaande Istanbul vakantie en Afghanistan (ik had weer een leger-officier als chauffeur), en afgezet bij de afslag naar Huizen. Waarom ze stopten vroeg ik ze aan het eind van de rit. “Waarom niet?” was het nuchtere antwoord.

Advertenties

Liften als werk

Natuurlijk is een van de eerste vragen die mij gesteld wordt door mijn chauffeurs wat voor werk ik doe. Daar geef ik dan graag antwoord op en vertel dat ik werk voor een duurzame bedrijvengids. Zij leggen zelf dan vaak ook al de link met mijn liften, en de meesten hebben zelf ook wel iets over duurzaamheid te vertellen. Maar het gebeurt niet zo heel vaak dat ze ook nog eens met goede tips komen.

Tot vorige week. Sowieso heb ik redelijk vaak een lift met iemand die een eigen bedrijf heeft maar deze chauffeur had zowaar iets duurzaams opgezet. Samen met een vriend reisde hij door Nicaragua, met het idee om iets op te zetten. Wat dat wist hij nog niet, maar later werd dat heel duidelijk. Zij wilden graag een fonds oprichten voor arme kinderen in de buitenwijken van Granada om daarmee nieuwe scholen op te zetten en kwamen op het idee om dit te financieren met een luxe hotel, ‘met een hart‘.

Hij kwam nu net terug van dat project, twee jaar zat hij daar om dit alles op te zetten, en de ervaringen waren nog erg jong. Zodoende kon ik ook mooi meegenieten van zijn verhalen en wat hij geleerd had. Met deze rit leerde ik niet alleen van een ontzettend mooi idee, maar ook had ik weer een nieuw voorbeeld voor de duurzame gids waaraan ik werk.

Maar hierbij bleef het niet, zo ontdekte ik tijdens mijn meest recente liftdag (toen ik met twee liften binnen een klein uur terug in Amsterdam was). Beide chauffeurs kenden zowaar iemand in hun kringen die bezig was met duurzaam ondernemen. De eerste een vriendin die bezig was met het op de markt zetten van een duurzaam reiskeurmerk (in opdracht van enkele reisbureau’s) en de tweede had een zoon die net een bedrijf had opgericht voor duurzaam energie-advies en installatie.

En dan te bedenken dat mijn collega tegen mij zei, vlak voordat ik weg ging: “En misschien dat je vandaag zelfs met nieuwe klanten meerijdt!”

De kunst van het op tijd komen

“Zo jij hebt geluk”, zegt de Poolse man in het Engels, “wij zijn ook op weg naar Den Haag”. Naast hem in het busje zit de chauffeur maar hij zegt niets, niet eens hallo. Eerst reed hij mij voorbij. Hij keek nog wel even naar me maar ik dacht: hopeloos. Tien seconden later toeterde hij naar me, en met zijn hoofd uit het raampje zwaaide hij, terwijl ze wachten voor het rode verkeerslicht.

“Nou wat een geluk”, denk ik. Ik had zojuist een halfuur in de kou gestaan, en maar wachten, en maar wachten, en maar lachen en lachen. Wanneer komt mijn rit nu? Ik had nooit gedacht dat het zo lang kon gaan duren ’s ochtends vroeg om half negen, maar de meeste mensen negeerden mij gewoon, of zwaaiden dat ze een andere richting uit moesten. En ik had nog wel een meeting om 10 uur. Zou ik nog wel op tijd komen? Maar de Poolse man had gelijk. Ik had toch nog geluk: dankzij deze directe lift zou ik het net gaan redden.

De week ervoor ging ook al bijna mis. Ik had een lift naar Delft, binnen vijf minuten. De rit was gezellig, met moeder en dochter, maar door de files en een omweg, was ik net tien minuten te laat voor een meeting. Gelukkig was de persoon met wie ik de afspraak had zeer coulant en er was geen probleem. Maar twee dagen daarvoor had ik met een rit naar Rijswijk, een mevrouw die mij binnen twee minuten oppikte, toch wat meer geluk: ik was 20 minuten voor de vergadering op kantoor.

Ik had het overigens wel kunnen weten dit keer. Ik had zojuist ontdekt dat er vlak bij huis (5 minuten loopafstand) ook een goede liftplek is: een bushalte vlak voor de supermarkt. Ik was daar twee dagen eerder op mijn terugweg afgezet en ik wilde deze nieuwe plek graag uitproberen. Maar helaas, tegen dit gevoel in koos ik er toch voor om naar mijn oude plekje te gaan, want ik wilde het zekere voor het onzekere nemen… Toch gelukt dus, maar op het nippertje.

En wat ze op kantoor zeiden? “Hoe krijg je het toch voor elkaar om elke keer weer keurig op tijd te zijn”.

Zomaar een eerste werkdag

Regen. Kut. Eerste werkdag. Toch maar trein doen? Nee, besluit ik meteen. Dit zal ik doorzetten. Juist op zo’n eerste dag. Bovendien zorgt regen er vaak zelfs voor dat mensen je eerder oppikken. Dan maar een paraplu mee, die ik vervolgens niet eens gebruik onderweg naar het eind van de Van Galenstraat. Een half uur later dan gepland loop ik mijn huis uit, klaar voor een lekkere wandeling van 15 minuten en mijn eerste werkdag en een avontuurlijk liftdag.

Tien minuten later gaat er een raampje open en wordt er getoeterd achter mij. De vrouw lachte eerst naar me en reed met haar handen omhoog door. Toch maar wel dus. Ze gaat naar Katwijk voor een training die ze geeft en kon me niet in de regen laten staan. Als ik vertel dat ik uit Huizen kom, blijkt haar vrouw ook daarvandaan te zijn. En gelift heeft ze vroeger zelf ook.

Ze zet me met haar BMW cabrio af bij het benzinestation voordat de A4 splitst in de N44. Het regent nog altijd. Snel vraag ik de eerste persoon die ik zie. Hij lijkt te liegen als hij zegt dat hij niet naar Den Haag gaat. Meteen door naar de volgende -geen zin om te wachten- hij komt net uit de winkel en stapt zijn auto in. “Ja natuurlijk”, zegt hij, “stap maar in!”

Er is nog een passagier en samen zijn ze onderweg naar een theatervoorstelling voor kinderen. De chauffeur is technicus en de passagier een bekende acteur  en theatermaker Mostafa Benkerrium. Ze zijn van het Internationaal Danstheater maar we praten vooral over liften. Over de chauffeur zijn meest memorabele rit toen hij kotsend een auto uitging die veel te hard reed over een weg vol bochten, en vervolgens opgepikt werd door een pastoor in niemandsland. Ik vertel ze op mijn beurt over de vrouw die mij twee jaar terug in Oostenrijk oppikte en vroeg of ik zin in sex met haar had in haar buitenhuis. “De lift waar elke lifter van droomt”, roept hij uit. “Ja, en ik liet haar gaan”, vervolgde ik lachend.

Voor de terugweg had ik drie lifts nodig, en twee uurtjes deur-tot-deur (ook lifters hebben last van files). Na 10 seconden stopte in De Haag een bijna gepensioneerde man, die van plan is om de wereld rond te fietsen vvolgend jaar. Daarna binnen tien minuten een geschiedenisdocent die op de UvA les had gehad van dezelfde docenten als ik, en als laatste een jonge jurist met drie kinderen op een woonboot die drie jaar lang van huis naar school en weer terug had gelift in Groningen (“te lui om te fietsen”), en mij om de hoek van huis lachend afzet, vanwaar ik zingend naar huis loop.

Liften Werkt!

Liftend naar mijn werk, dat is mijn hobby. Eens per week, op donderdagochtend, sta ik in Amsterdam aan het eind van de Jan van Galenstraat, met mijn duim omhoog en het bordje “Leiden/ Den Haag”. Het kost me ongeveer 5 minuten om een eerste lift te krijgen op mijn route van 55 kilometer, soms wat langer.

Mijn nieuwe baan ben ik in maart 2009 begonnen. De eerste lift-trip heb ik in februari gemaakt. Dat was voor mijn kennismakingsgesprek. Twee auto’s brachten mij erheen, en twee andere chauffeurs brachten mij weer terug. Liften is voor mij de enige weg.

Lees meer hier: Liften Werkt!